na wzór twój i podobieństwo
nakreśliłem bezbarwną kredą własny portret
z przyzwyczajenia
sięgnąłem po zwisający luźno koniec
związałem go z drugim w kształtną pętelkę
niezmordowany w doraźności
w ułudzie spełnienia wyłupywałem kolejne paradoksy
oczy z łupin i łupiny w oczach
zaprosiłem siebie samego do tańca
prowadziłem
i mnie prowadzono
nim poplątane kroki złożyły się do modlitwy
o sposobność rozwiązania
zalałem czarnym atramentem
nakreślony bezbarwną kredą własny portret
drżącym ruchem mojej lewej ręki
wyłowiłem z toni pojedynczą smugę
zamaszysty gest — obcy i prawdziwy
wydarł się bezgłośnie wewnątrz szkicu
liczyłem własne odbicia dojrzane w źrenicach innych
i kroki pomiędzy każdym z nich
a tym, które wciąż naiwnie miałem za własne
miarowo miąłem piętrzące się bezrozumnie atrybuty i artefakty
odszedłem dalej,
bezwiednie brocząc atramentem
na wzór twój i podobieństwo
nakreśliłem bezbarwną kredą własny portret
rozejrzałem się przedtem uważnie
najpierw w lewo, później w prawo, potem znowu w lewo
tak jakbym przechodził przez ulicę
przeciągnąłem za sobą po tłustej zebrze z wielkim mozołem
ogromny stalowy wagon — nibypełny
niby odpocząłem, nim wyszedłeś mi na spotkanie
niby byłem gotów, by dalej kreślić, rozglądać się, przeciągać z mozołem
nibyzdolny, nibyrześki
niby przeprosiłem, niby podano mi rękę na zgodę
niby wyciągnąłem się z siebie, kiedy wezbrałem w sobie
niby kochałem, choćby przed laty
niby naprawdę, niby na niby
na wzór twój i podobieństwo
nakreśliłem bezbarwną kredą własny portret
pod naciskiem mojej lewej ręki
wydała głuchy pisk,
nim wtopił się w asfalt w bezdechu upalnej nocy,
która miała nigdy nie powitać dnia
koniuszki palców i usta
wciąż pieką od papierosów,
wciąż suszy w gardle i pęka głowa
kiedy o świcie usłyszysz mój płacz,
wiedz, że to nie przez miłość, którą utraciłem,
a jedynie przez tę, którą odzyskałem